فيلم (تنهاي تنهاي تنها ) به تنهايي و متفاوت ظاهر شد !
احسان عبدي پور با «تنهاي تنهاي تنها» آمده است تا بار ديگر توانمندي هاي استانها را در فيلمسازي به رخ سياستگذاران فرهنگي و هنري کشور بکشد.فيلم درباره پسري روستائي در اطراف نيروگاه اتمي بوشهر است که با پسري روس از خانواده مهندسان نيروگاه دوست ميشود و داستان فيلم با محوريت رابطه دوستي اين دو نوجوان که متاثر از شرايط روز و بحث مذاکرات هستهاي است پيش ميرود.
فيلمنامه و روايت قصه به ويژه نحوه ارتباط ذهني و نقطه اتصال داستان با موضوعي کاملاً سياسي از ويژگيهاي مهم فيلم و خلاقيتهاي آن است.روايت «تنهاي تنهاي تنها» کشش مناسبي دارد و فراز و فرودهاي آن درباره رابطه دوستي بين پسر بوشهري و روسي بسيار خوب روايت شده است و مخاطب به خوبي با فيلم همراه ميشود.فيلم آغازي طوفاني و هيجان انگيز دارد و هرچند به سراغ موضوعي به شدت کليشهاي و تکراري ميرود اما با روايتي متفاوت و بهرهگيري از صداقت و پاکي زبان کودکانه داستاني ملموس، باورپذير و تاثيرگذار را در قاب تصوير جاي ميدهد.
«تنهاي تنهاي تنها» در صحنههاي مختلف، مخاطب را از نظر عاطفي به شدت درگير ميکند و برخلاف بسياري از فيلمهاي رايج بدون بهرهگيري از کلمات زشت و حرکات زننده ، خنده را بر لبان مخاطبان مينشاند. صميميت و لطافت فضاي کودکانه در خدمت پيام سياسي و جهاني فيلم قرار ميگيرد و آن را براي مخاطب باورپذير ميکند.
کارگردان ، نوجوانان نابازيگر زيادي را جلوي دوربين برده اما توانسته است به خوبي از آنها بازي بگيرد و شيطنتها و بازيگوشيهايشان را در فيلم بازنمائي کند.
موسيقي و تيتراژ ابتدائي و پاياني فيلم بسيار مفرح و کودکانه است و البته از موسيقي محلي بوشهري نيز بيبهره نبوده است. موسيقي در لحظاتي از فيلم، فضا را بسيار دلنشين ميکند؛ خصوصاً صحنهاي که مادر براي کودک خويش لالائي ميخواند و البته مجبور ميشود براي شنيدن اخبار مربوط به پرونده هستهاي آن را قطع کند.
از ويژگيهاي مثبت اين فيلم شيوه فيلمبرداري آن است که زندگي روستائي و بندري جنوب کشور را با واقعنمايي و دور از سياهنمايي روايت ميکند. رنگآميزي فيلم کارت پستالي و جالب است. کارگردان سعي کرده است - از در و ديوارهاي مخروبه کلاس درس، خانه ساده و کلنگي بوشهري گرفته تا لنجهاي بارگيري و بندرگاههاي تجاري- تصاويري کارت پستالي و زيبا بيافريند. بهرهگيري از تصاوير با کنتراست رنگي بالا و رنگهاي گرم و شاد و ترسيم فضايي کودکانه از ويژگيهاي مهم فيلم است که به آن طراوت خاصي بخشيده است.
«تنهاي تنهاي تنها» در گونه سينماي نوجوان طبقهبندي ميشود؛ مخاطب در اين فيلم با محتواي صريح پاکي، صداقت و بي آلايشي روابط دوستانه نوجوانان و تاثيرپذيري آنها از فضاي سياسي-اجتماعيشان آشنا ميشود. اين فيلم داراي پيامي ضد جنگ و صلحطلبانه آن هم در مقياسي جهانياست؛ تيتراژ پاياني با صداي شخصيت اول فيلم اثربخش و در راستاي همين لايه سياسي است.
«تنهاي تنهاي تنها» را مي توان فيلمي خوشساخت و تاثيرگذار دانست که ظرفيت هاي بالاي استان ها را در فيلمسازي نشان ميدهد و بار ديگر ضرورت تمرکززدائي در عرصه سينما و هنر را به سياستگذاران فرهنگي و هنري کشور گوشزد ميکند.
فيلمنامه و روايت قصه به ويژه نحوه ارتباط ذهني و نقطه اتصال داستان با موضوعي کاملاً سياسي از ويژگيهاي مهم فيلم و خلاقيتهاي آن است.روايت «تنهاي تنهاي تنها» کشش مناسبي دارد و فراز و فرودهاي آن درباره رابطه دوستي بين پسر بوشهري و روسي بسيار خوب روايت شده است و مخاطب به خوبي با فيلم همراه ميشود.فيلم آغازي طوفاني و هيجان انگيز دارد و هرچند به سراغ موضوعي به شدت کليشهاي و تکراري ميرود اما با روايتي متفاوت و بهرهگيري از صداقت و پاکي زبان کودکانه داستاني ملموس، باورپذير و تاثيرگذار را در قاب تصوير جاي ميدهد.
«تنهاي تنهاي تنها» در صحنههاي مختلف، مخاطب را از نظر عاطفي به شدت درگير ميکند و برخلاف بسياري از فيلمهاي رايج بدون بهرهگيري از کلمات زشت و حرکات زننده ، خنده را بر لبان مخاطبان مينشاند. صميميت و لطافت فضاي کودکانه در خدمت پيام سياسي و جهاني فيلم قرار ميگيرد و آن را براي مخاطب باورپذير ميکند.
کارگردان ، نوجوانان نابازيگر زيادي را جلوي دوربين برده اما توانسته است به خوبي از آنها بازي بگيرد و شيطنتها و بازيگوشيهايشان را در فيلم بازنمائي کند.
موسيقي و تيتراژ ابتدائي و پاياني فيلم بسيار مفرح و کودکانه است و البته از موسيقي محلي بوشهري نيز بيبهره نبوده است. موسيقي در لحظاتي از فيلم، فضا را بسيار دلنشين ميکند؛ خصوصاً صحنهاي که مادر براي کودک خويش لالائي ميخواند و البته مجبور ميشود براي شنيدن اخبار مربوط به پرونده هستهاي آن را قطع کند.
از ويژگيهاي مثبت اين فيلم شيوه فيلمبرداري آن است که زندگي روستائي و بندري جنوب کشور را با واقعنمايي و دور از سياهنمايي روايت ميکند. رنگآميزي فيلم کارت پستالي و جالب است. کارگردان سعي کرده است - از در و ديوارهاي مخروبه کلاس درس، خانه ساده و کلنگي بوشهري گرفته تا لنجهاي بارگيري و بندرگاههاي تجاري- تصاويري کارت پستالي و زيبا بيافريند. بهرهگيري از تصاوير با کنتراست رنگي بالا و رنگهاي گرم و شاد و ترسيم فضايي کودکانه از ويژگيهاي مهم فيلم است که به آن طراوت خاصي بخشيده است.
«تنهاي تنهاي تنها» در گونه سينماي نوجوان طبقهبندي ميشود؛ مخاطب در اين فيلم با محتواي صريح پاکي، صداقت و بي آلايشي روابط دوستانه نوجوانان و تاثيرپذيري آنها از فضاي سياسي-اجتماعيشان آشنا ميشود. اين فيلم داراي پيامي ضد جنگ و صلحطلبانه آن هم در مقياسي جهانياست؛ تيتراژ پاياني با صداي شخصيت اول فيلم اثربخش و در راستاي همين لايه سياسي است.
«تنهاي تنهاي تنها» را مي توان فيلمي خوشساخت و تاثيرگذار دانست که ظرفيت هاي بالاي استان ها را در فيلمسازي نشان ميدهد و بار ديگر ضرورت تمرکززدائي در عرصه سينما و هنر را به سياستگذاران فرهنگي و هنري کشور گوشزد ميکند.
اگر به هنر فن بیان و گویندگی علاقه دارید و یا میخواهید بدانید با استعدادی که دارید چقدر در این راه موفق خواهید شد، اینجا کلیک کنید.
+ نوشته شده در چهارشنبه ۱۱ دی ۱۳۹۲ ساعت 10:0 توسط فرزانه سادات معصومیان
|
فرزانه سادات معصوميان گوينده بخش خبر راديو.